Laghman

Centraal Azië houdt de variëteit in de maaltijden beperkt. Restaurants zijn vaak van het type ‘hole in the wall’ en de ontbrekende menukaart bestaat doorgaans uit een handvol gerechten. In haast alle gevallen zijn dat laghman, plov (osh in Oezbekistan), shorpo en kebab.

De kabab zijn gehaktspiesjes met uien en azijn erover, shorpo is een heldere soep met een stuk aardappel, een stuk wortel, ui en een bot met wat vlees (geit of schaap) en plov is in olie gebakken rijst met wortel en schapenvlees. We hebben het uiteraard allemaal wel een keer gegeten, zelfs heel vaak want de keuze is zoals gezegd beperkt, maar hetgeen we het meest naar binnen hebben gewerkt is de laghman. Laghman is een noedelsoep met groenten en schapen- of geitenvlees. Veruit onze favoriet, al was de manier waarop de laghman werd bereid in ieder restaurant weer anders. Soms dikke slierten noedels, soms dun, soms plat en soms rond. De groenten kon bestaan uit fijn gehakte stukjes of juist uit grote stukken paprika, ui, tomaat en verse kruiden.

Het was vaak onze redding als we ergens waren en we bang werden aangekeken door de mensen van het restaurant. Want ja, wat te doen met twee westerlingen die opeens op je stoelen gaan zitten. Maar dan vroegen we om dva laghman, kleb (brood) en chai, of choy in Tajikistan, (thee) en dan vonden ze het al snel grappig en kregen we binnen no time een dampende kom voor onze neus. Bij het afrekenen hoefden we nooit meer dan 5 euro neer te leggen, maar meestal niet meer dan 2-3 euro.

De laghman, we zullen het missen, zelfs al was het misschien een uit nood geboren liefde.

Geef een reactie

Your email address will not be published.