Machu Picchu – De onbeschreven ruïne

Machu PicchuWe waren er al voor gewaarschuwd maar om zeven uur werden we gewekt door de luid toeterende en binnen bulderende trein. We hadden de nacht doorgebracht in het dorpje Aquas Calientes, ook wel Machu Picchu pueblo genoemd. Maar ook al zouden we vandaag de befaamde Machu Picchu gaan bezoeken, we hadden geen haast. Laat eerst de grote drommen toeristen maar de paden bewandelen, dan komen wij wel wat later, was ons idee. Toen we de gordijnen alvast opzij schoven zagen we tot onze grote opluchting dat, anders dan gisteren, er een strakblauwe lucht boven onze hoofd stond. Perfect. En aangezien je het in de bergen nooit weet gingen we er toch maar meteen uit.

Treinstation van Aquas Calientes

Onze wekker in de ochtend. Er rijden niet veel treinen over dit spoor maar als ze voorbij komen gaat dat niet onopgemerkt.

Nu is de echt goedkope manier om van het dorpje naar het op de top van een berg gelegen Machu Picchu te komen, te voet. Er loopt een met treden uitgehouwen pad recht tegen de berg omhoog. We kozen echter voor de middenweg; omhoog met de bus en terug te voet. Het is tien dollar (als er prijzen in US dollars worden weergegeven weet je dat het én toeristisch is én dat je te veel betaalt) per enkele reis. Als je een retourtje neemt krijg je een dollar korting. In een kwartier slingerden we naar boven. De tickets en paspoorten werden gecontroleerd en we mochten de heilige Inca citadel gaan ontdekken.

Na honderd meter sta je dan opeens oog in oog met de magische plek. Om je heen alleen bergpieken en op een niet al te brede maar toch redelijk vlakke bergrand staan dan de restanten van wat meer dan 600 jaar geleden gebouwd is. Je vraagt je af waarom hier en wat het ooit als doel diende. En dat is nou ook juist wat wetenschappers tot op de dag van vandaag zouden willen weten. De Inca’s waren ongetwijfeld een ijverig volkje maar drie belangrijke dingen die culturen elders in de wereld inmiddels hadden toegeëigend, hadden ze nagelaten te ontwikkelen.
Machu Picchu

Machu Picchu met de Waynapicchu op de achtergrond.

Het eerste is het wiel. Maar eerlijk gezegd, als je om je heen kijkt is het nut van een wiel ook ver te zoeken. Smalle, kronkelige en rotsachtige bergpaden zijn beter te voet of per lama te belopen.

Het tweede is ijzerbewerking. Nooit hun hoofd over gebroken.

Het derde kunnen we ze echter het meest kwalijk nemen. Er is namelijk geen enkel schrift achtergelaten waarin meer verteld werd over hun leefwijze en dus ook niet waar de ruïne die we dus tegenwoordig als Machu Picchu kennen voor diende. En dat is nogal jammer. Er wordt van alles aangenomen en van sommige restanten valt met redelijke zekerheid aan te nemen waar het ooit voor gebruikt werd maar verder wordt er een hoop verzonnen.
Machu Picchu

Restanten van de gebouwen in Machu Picchu.

Wat blijft is een imposante ruïne op een bizarre lokatie waar een mysterieuze zweem van het onbekende omheen hangt. De bouwstijl, met louter op en in elkaar gestapelde stenen is uniek en ronduit knap. Het staat immers nog steeds overeind. Zelfs in Cusco heeft menig Inca muur die van de later gebouwde koloniale constructies overleefd. En de grond wil hier nog wel eens beven. Voordat we ons echter daadwerkelijk tussen de ruïnes begeven beginnen we eerst aan de klim van de montaña Machu Picchu. Een snel stijgend pad biedt al snel een totaaloverzicht van de citadel met de erachter gelegen Waynapicchu, de berg die op de foto niet mag ontbreken. Aansluitend maken we de wandeling naar de Inca bridge, een smal, niet ongevaarlijk pad langs een steile bergwand. De daadwerkelijke brug, bestaande uit enkele planken, is verboden terrein nadat een toerist enkele jaren geleden z’n dood er tegemoet viel.
Inca Bridge

De Inca Bridge. Niet voor Inca’s met een zwak hart.

Na deze wandeling liggen we even in het gras van één van de Inca terrassen boven de ruïnes. Een perfecte plek om in de zon (een paar dagen later hingen de vellen helaas in onze nek) te picknicken en omdat het nog steeds pas rond het middaguur was, de grote toergroepen voorbij te laten trekken. Dan dalen we af en zwerven door het labyrint van op elkaar gestapelde stenen. Van dichtbij wordt maar weer eens duidelijk hoe nauwkeurig de bouwwerken in elkaar zijn gezet. Twee uur lang vermaken we ons tussen de historie en na de vele trappen en de wandelingen van vanmorgen beginnen we onze benen te voelen. Hoe hielden die Inca’s dat toch vol, met benen korter dan dat ik aan m’n lichaam heb zitten?
Picknick op de terrassen boven Machu Picchu

Picknick op de terrassen boven Machu Picchu

Typische bouwstijl van de Inca's

Hier is duidelijk de typische bouwstijl van de Inca’s te zien. De schuine stenen en opvallende hoeken komen in al hun gebouwen terug.

Machu Picchu

V.l.n.r. met de klok mee: Koninklijke tombe, tempel van de drie ramen, tempel van de zon.

Maar zoals ik al zei, we gingen met de bus omhoog en lopend naar beneden. 1,8 Kilometer bergafwaarts via uitgehakte treden maar na veertig minuten stonden we weer bij de brug die het einde van de afdaling markeerde. Nog twintig minuten naar het dorpje en we waren weer waar we vanmorgen waren gestart.

Niet heel veel later vertrok onze trein naar het in de Heilige Vallei gelegen dorpje Ollantaytambo. Het was inmiddels donker geworden en dus van een uitzicht geen sprake maar schommelend over het spoor kwamen we tot rust na de bijzondere dag.

We hebben tijdens de reis al veel moois gezien maar zelfs voor een cynische en misschien na zestien maanden reizen verwende cultuurbarbaar als ik soms wil zijn, moet ik toegeven dat dit niet enkel een bij elkaar geveegd zooitje oude stenen zijn. De wereldwijde reputatie als één van de belangrijkste culturele overblijfselen van de wereldgeschiedenis is, zonder compromis, geheel op z’n plaats. En natuurlijk is het toeristisch. We zouden hier allemaal wel als Hiram Bingham in 1911 willen hebben rondgelopen maar daar zijn we iets te laat voor geboren. De maximaal 2500 bezoekers die hier nu dagelijks worden toegelaten lijkt een hoog aantal, maar het complex inclusief de wandelpaden op de bergen eromheen is zo groot van omvang dat het slechts op verkeerd getimede momenten druk kan aanvoelen. En zelfs dan blijven er altijd nog ruimtes in de ruïne over waar je met een beetje fantasie de tijden van weleer voor de geest kunt halen. Met of zonder schrift.
Machu Picchu